شروع به خودسازى مىنمايد . اين است تولد اختيارى و اينست آغاز « من هستم » و از همين موقع فصل ورود به ملكوت و مشاهدهء جمال و جلال الهى شروع مىشود . از اين هنگام حقيقت عدالت چهرهء ربانى خود را به انسان نشان مىدهد و گذشت از لذايذ در راه پيش برد « حيات معقول » انسانها ، طعم واقعى خود را قابل درك مىسازد . آن نور الهى كه در مباحث پيشين مطرح كرده بوديم از اين افق سرميكشد . بلى با ورود به اين مرحله است كه آدمى شايستگى رؤيت ملكوت جهان را دارا مىشود و از ظواهر عالم خلقت به عظمتهاى عالم امر نفوذ پيدا مىكند كه يكى از نتايجش شناخت روح است كه از عالم امر است . ( آيهء شمارهء 1 ) . نتيجهء دوم - ( در آيهء شمارهء 1 ) خداوند مىفرمايد : ما ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نشان مىدهيم . از اين آيه هم روشن مىشود كه توفيق ديدار ملكوت از پيشگاه خدا به كسانى داده مىشود كه از عهدهء آزمايشهاى زندگى مانند ابراهيم برآمده باشد . نكتهء ديگر اين كه ملكوت يك امر با مشخصات خاص نيست ، زيرا عظمتهاى خداوندى كه ملكوت از پديده‌هاى آنها مىباشد ، بينهايت است . لذا مىتوان گفت : انسانها با مراتب مختلفى كه در رشد و كمال بدست آورده‌اند ، در رؤيت ملكوت الهى در جهان تخلف مىباشند . ايمان به غيب و شناخت آن موضوع ايمان به غيب در همهء اديان حقه الهى بطور جدى مطرح است . در دين اسلام ايمان به غيب بسيار با اهميت تلقى شده است . در اين موضوع اين مسئله حتما بايد مورد توجه قرار بگيرد كه ايمان بيك چيزى بدون شناخت و معرفت در بارهء آن امكانناپذير است ، در صورتى كه آيات قرآنى در مواردى متعدد ، علم به غيب را از انسانها منتفى ساخته است . ما براى بررسى اين مسئله آياتى را كه مربوط به غيب است ، مطرح مىكنيم و سپس در بارهء نتايج